خاطرات از یادرفته کوچه زغالی ها

مرضیه موسوی -خبرنگار: هنوز سر و کله بخاری های نفتی و گازی به خانه های شمیران باز نشده بود و کوچه زغالی ها بروبیایی داشت؛

خاطرات از یادرفته کوچه زغالی ها

33 پارچه آبادی شمیران زغال مصرفی خود را برای گرم نگه داشتن کرسی ها و پخت وپز غذا از 3 مغازه زغال فروشی این کوچه می خریدند. سال ها از آن روزها گذشته با این حال کاسبان و اهالی قدیمی تجریش هنوز برای نشانی دادن از همین نام استفاده می نمایند؛ کوچه ای که قهوه خانه طلا و تکیه محله پایین آن، هنوز در خاطرات اهالی محله باقی مانده و تک و توک خانه های قدیمی اش تکیه به ساختمان های بلندقامت میدان تجریش داده اند و پشت وسایل مغازه های ابزارفروشی پنهان شده اند. اینجا تجریش است؛ کوچه زغالی ها.

بازار تجریش، کوچه زغالی ها برای اهالی شمیران نام و نشانی آشنا دارد. سال هاست که تابلو کوچه شهید بهمن محمودی ابتدای کوچه نصب شده اما همچنان اهالی تجریش برای نشانی دادن از نام کوچه زغالی ها استفاده می نمایند؛ کوچه ای که با شیبی رو به پایین شروع می گردد و پشت ابزارهای آویزان از در و دیوارش، چهره قدیمی آن پیداست. کوچه زغالی ها نام دیگری هم دارد؛ کوچه فرمانفرمایان. دلیلش هم باغی بود که غلامحسین خان فرمانفرمایان در انتهای این کوچه داشت. اصغر فروزان که از کودکی در این کوچه بزرگ شده و حالا در همین کوچه مغازه ابزارفروشی دارد می گوید: این کوچه 3 مغازه زغال فروشی داشت.

معروف ترینش درست در کنار مغازه ما بود و به زغال فروشی حاج عباس معروف بود. قبل از اینکه بخاری های نفتی و بعد بخاری های گازسوز در خانه ها استفاده شوند، مردم از زغال برای گرم کردن خانه و طبخ غذا استفاده می کردند. مردم شمیران زغال مصرفی خود را از این کوچه تأمین می کردند. این زغال ها را از شمال بار اسب و الاغ می کردند و از جاده مالرو کوهستانی، به شمیران می آوردند.

  • کرسی هایی که با خاک زغال گرم می شدند

بشیر نهاوندی از 16 سالگی در کوچه زغالی ها آرایشگاه مردانه دارد. از گلوله های زغال که از خاک زغال درست می شد می گوید که هر دانه اش را 3 زار می فروختند و تا دهه 70 هنوز در این کوچه مشتری داشتند: اول سر و کله بخاری های نفتی پیدا شد. بعدها گاز شهری آمد و بساط زغال فروشان را جمع کرد. یاد معروف ترین قهوه خانه تجریش افتاده که درست ابتدای کوچه زغالی ها قرار داشت: قهوه خانه طلا ابتدای کوچه زغالی ها قرار داشت.

آبگوشت را پرسی 17 زار می فروخت و چه آبگوشتی! روی دست مزه آن، هنوز آبگوشتی نخورده ام. تجریش و حال و هوایش و البته همین قهوه خانه طلا هر هفته پای مسافران زیادی را از تهران به شمیران می کشاند. سری به امامزاده می زدند، در بازار گشتی می زدند و آبگوشتی می خوردند و سوار بر اتوبوس های دو طبقه، تجریش را به مقصد چهارراه مخبرالدوله تهران ترک می کردند؛ اتوبوس هایی که سال 46 برای سوار شدن به آن باید 3 زار پول خرج می کردید.

منبع: همشهری آنلاین

به "خاطرات از یادرفته کوچه زغالی ها" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "خاطرات از یادرفته کوچه زغالی ها"

نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید